Γράφει ἡ Μαρία Κοκολάκη – Τράπαλη, Καθηγήτρια Μουσικῆς
«Ἀποτάσσομαι τῷ σατανᾷ καί πάσῃ τῇ πομπῇ αὐτοῦ»
Σύγχρονοι γέροντες ὀνόμασαν τό καρναβάλι «πομπή τοῦ σατανᾶ».
Ὁ σατανᾶς ἔχει τήν ἰδιότητα νά καμουφλάρεται, γιά νά ξεγελάει τά θύματά του στίς ἀρχικές ἀντιστάσεις τους. Μόλις, ὅμως, τούς βάλει στό χέρι, τότε σταδιακά ἀποκαλύπτεται. Ἔτσι, λοιπόν, τό καρναβάλι ἄρχισε ἀθῶα, μέ παιδάκια πού ντύνονταν μέ ἀθῶες στολές, σιγά – σιγά οἱ στολές ἔγιναν πρόστυχες καί ἀσεβεῖς, μέχρι πού φθάσαμε στό φετινό καρναβάλι, ὅπου ὁ σατανᾶς βγαίνει χωρίς προσωπεῖο, γιά νά εὐφρανθεῖ μέ τό λαό πού τόν προσκυνάει μέ τήν κάθε εὐκαιρία.
Δέν εἶναι ἀστεῖο, οὔτε παιδική γιορτούλα. Εἶναι ξεκάθαρη λατρεία τοῦ διαβόλου τόν ὁποῖο ἀποταχθήκαμε μέ τό βάπτισμά μας, ἀλλά δυστυχῶς πολλοί συντάσσονται μαζί του μέ τό βίο τους. Ἄς κρατήσουμε τά παιδιά καί τίς οἰκογένειές μας μακριά ἀπό τέτοιες πομπές, πού προκαλοῦν τήν ὀργή τοῦ Θεοῦ. Καί ἄς προσευχηθοῦμε νά φωτίσει ὁ Θεός ὅσους ἀπό ἐπιπολαιότητα καί ἀδιαφορία πέφτουν στήν παγίδα πού προσφέρει λίγες ὧρες ξέφρενης διασκέδασης, μέ ἀντάλλαγμα ἀθάνατες ψυχές. Διότι ὁ διάβολος δέν κάνει φίλους, ἀλλά μόνο θύματα, τά ὁποῖα ἐξαπατᾶ μέ ἐφήμερες ἀπολαύσεις, δόξα καί χρήματα, γιά νά τούς ἐξασφαλίσει τήν ἀτελεύτητη κόλαση.
Ἀκολουθεῖ ἡ ἐπιστολή μίας ὑπερπολύτεκνης μητέρας – ἐκπαιδευτικοῦ, ἡ ὁποία μᾶς ἐνημέρωσε γιά αὐτό τό πολύ θλιβερό θέμα…
Πρός τούς διοργανωτές τοῦ φετινοῦ ἀποκριάτικου καρναβαλιοῦ
Ἀπευθύνομαι μέ ἔγνοια καί σεβασμό σέ σᾶς, τούς πρωτεργάτες καί γενικούς ἐπόπτες τοῦ ἐτησίου Καρναβαλιοῦ τῆς Πάτρας, ὡς μητέρα ὑπερπολύτεκνη καί ἐκπαιδευτικός, ἀλλά πρωτίστως σάν ἄνθρωπος αὐτῆς τῆς ἄκρως δυσκολεμένης ἐποχῆς καί σάν προβληματιζόμενη πολίτις αὐτοῦ τοῦ πολύπαθου τόπου.
Ἔχοντας περάσει ἤδη στήν πρό – ἀποκριάτικη περίοδο τοῦ χρόνου, παρακολουθήσαμε στίς εἰδήσεις σχετικό ρεπορτάζ ἀπό τίς ἑτοιμασίες στήν Πάτρα, ὅπου ἡ δημοσιογράφος ”ἐκμαίευσε” ἀπό τήν ὑπεύθυνη καί τόν γενικό τίτλο τοῦ φετινοῦ θέματος, ” Φάουστ ” ….
Εἶναι ἴσως ἐπιλογή μας νά ” ἀγνοήσουμε ” την ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη ἔννοια τῆς ἀποκριᾶς ὅπως τό ἐννοεῖ τό καρναβάλι, μέ τήν πραγματική της, δηλαδή τήν ἀποχή ἀπό τό κρέας μέ ἀπώτερο σκοπό τή σωματική ἄσκηση γιά τήν, ὅσο γίνεται, πνευματικότερη συμπόρευσή μας στά Πάθη τοῦ Θεανθρώπου.
Εἶναι ἀκόμη πιθανόν νά μᾶς ἀφήνει ἀδιάφορους ἡ ἀπόλυτη ἔκπτωση καί ὁ μικρός ἤ ἀπύθμενος διασυρμός τοῦ ἀνθρωπίνου εἴδους σέ ὅλα τά καρναβάλια τῆς γῆς κάθε χρόνο, στό ὄνομα – καί καλά – τῆς μακρᾶς περιόδου αὐστηρῆς (;) ἐγκράτειας πού θά ἀκολουθήσει. Δέν μποροῦμε ὅμως νά προσπεράσουμε ἀβασάνιστα τούς ἔμμεσους ἴσως γιά κάποιους, σαφεῖς καί ἐμφανέστατους ὅμως γιά κάθε σκεπτόμενο, συνειρμούς πού προκαλεῖ καί ἐνέχει ὁ φετινός τίτλος τοῦ καρναβαλιοῦ, σέ μία ἐποχή πού, κατά γενικήν ὁμολογίαν καί μέ φτηνά ἀνταλλάγματα, ἔχει παραδοθεῖ ἰδίᾳ θελήσει, στό Κακό.
Ἄν ὁ Φάουστ, αὐτό τό ταλαίπωρο καί φιλάμαρτο πρόσωπο τῆς Ἱστορίας καί τοῦ ἔργου τοῦ Γκαῖτε, πού πουλάει μέ ἀπόλυτη εὐκολία τήν ἴδια του τήν ψυχή στόν διάβολο προκειμένου νά ζήσει τήν ἁμαρτία μέ κάθε ἔκφανσή της, ἀνακηρύσσεται μέ τόσο περισσό καμάρι ὡς ” τίτλος ” καρναβαλιοῦ σέ ἕναν τόπο Ἀξιῶν, Ἡρώων καί Μαρτύρων, τί θά πρέπει νά περιμένουν τά παιδιά μας ἀπό μία τέτοια ” γιορτή ”;
Φοβᾶμαι πώς ὅλοι φανταζόμαστε τί θά δοῦμε νά κατακλύζει τούς δρόμους, ἀκόμη κι’ ἄν οἱ στολές μας κρατοῦνται ἄγνωστες, σάν ἑπτασφράγιστο μυστικό. Τό συγκεκριμένο ἔργο, ἐκτός ἀπό τήν ἀγαπημένη τοῦ Φάουστ , δέν ἀφήνει καί πολλά περιθώρια γιά κάτι ἁγνό καί ἠθικό – ΑΝ μποροῦμε νά μιλήσουμε γιά κάτι τέτοιο ….
Ὅμως, ξέρετε; Τά παιδιά μας, καί μιλῶ γι΄ αὐτά περισσότερο ἐπειδή αὐτά βάλλονται πάντα εὐκολότερα ἀπό κάθε δική μας κίνηση καί πράξη, δέν ἀντέχουν ἄλλους δαίμονες ! Σάν μάνα καί ἐκπαιδευτικός ἔχει κλάψει ἡ ψυχή μου … Κουβαλοῦν ἤδη στίς πλατοῦλες τους τά δυσανάλογα γιά ‘κεῖνα βάρη τοῦ καιροῦ μας, καί στά κεφαλάκια τους οἱ σκέψεις εἶναι πιό μπερδεμένες ἀπό ποτέ ! Καί τό τραγικότερο, τά αὐτιά καί τά μάτια τους βομβαρδίζονται συνεχῶς ἀπό Μεφιστοφελεῖς πού τούς τάζουν μέ πειθώ τόν κόσμο ὁλόκληρο, μέ ἀντάλλαγμα τήν ψυχή τους …
Τό καρναβάλι, ὅσο κι’ ἄν δέν τό κατανοοῦμε ἤ δέν μᾶς ἀφορᾶ, συνιστᾶ ἀπό μόνο του ἕνα μικρό” ξεπούλημα ”ψυχῆς ἀνεξάρτητα ἀπό τό πόσο κρατάει. Γιατί ἀσεβεῖ στόν Δημιουργό καί προσβάλλει τό δημιούργημα. Δέν χρειάζεται νά πλατιάσει κανείς πάνω στό θέμα, στήν Ἑλλάδα ζοῦμε , ὅλο καί κάτι θά ‘χουμε ἀκούσει …
Μήν ξεχάσουμε μόνο τό τέλος τοῦ ἔργου: Ὁ διάβολος διεκδικεῖ τήν ὑπόσχεση, καί γυρισμός γιά τήν ψυχή ΔΕΝ ὑπάρχει. Καί μπορεῖ κάποιοι μεταγενέστεροι ἑρμηνευτές τῆς ἱστορίας νά πρόσθεσαν τήν ἐκδοχή τῶν ἀγγέλων, πού κατέβηκαν τήν τελευταία στιγμή καί ἅρπαξαν τήν ψυχή τοῦ Φάουστ ξεγελώντας τελικά τόν διάβολο, ἀλλά ἄς μήν ξεγελιόμαστε: Αὐτά εἶναι ”στάχτη τῆς ἐπανάπαυσης” στά μάτια τῶν ἀμετανοήτων.
Κλείνοντας, μέ ἀγάπη καί ἀγωνία παρακαλῶ, ὁ καθείς στό ἐπιβεβλημένο Χρέος μας στόν Θεό καί τόν συνάνθρωπο, στά παιδιά μας, πού πολλοί ἀπό μᾶς δέν ἀναγνωρίζουμε δυστυχῶς πιά, ἄς κάνει ὅ, τι πιό ἔντιμο μπορεῖ! Ἄς διορθώσουμε ἔστω καί τώρα, ἄς προσπαθήσουμε” νά σώσουμε ὁτιδήποτε ἄν σώζεται ”.
Κι’ ὅσο κι ἄν ἀκούγεται οὐτοπικό ἤ ἀνέφικτο, ὅσο κι ἄν δέν τό χοῦμε συνηθίσει, ἀκόμη κι ἄν τό ”ποτάμι ” τοῦ καρναβαλιοῦ ἔχει πάρει τόν δρόμο του, ἐμεῖς θά προτρέψουμε καί θά τολμήσουμε φέτος νά πάρουμε, γιά πρώτη φορά, μία σθεναρή ἀπόφαση : Νά μήν ἀκολουθήσουμε.
Ἄς ὠφελήσει τουλάχιστον ἡ ἱστορία τοῦ Φάουστ, τή δική μας ψυχή .
Μέ σεβασμό
Μαρία Κοκολάκη – Τράπαλη
Καθηγήτρια Μουσικῆς
